เมื่อก่อนเคยคุยกับตัวเองบ่อย (ส่องกระจกแล้วคุย) วิจารณ์ให้เห็นข้อผิดพลาดต่างๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน และสอนให้ปรับปรุง ให้โอกาสตัวเอง ร้องไห้กับตัวเอง ท้อแท้กับตัวเอง ดูแล้วเหมือนคนบ้า เพราะเราก็ไม่รู้จะไปคุยหรือปรับทุกข์กับใคร ธรรมมะก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง อย่างน้อยนะการที่เราได้สารภาพบาปกับตัวเอง ปรับทุกข์กับตัวเอง ก็เหมือนเราได้ระบายความในใจออกมา ถือว่าเป็นการปลดปล่อย ทำให้ไม่เป็นคนเก็บกด
บางครั้งเราก็ไม่รู้หรอกว่าที่ทำไปถูกหรือผิด เมื่อเกิดปัญหาต้องหาทางแก้ไข สิ่งสำคัญต้องกลับมาตั้งตนที่ตัวเองก่อน ถึงหาต้นตอได้ว่าอะไรคือต้นเหตุ การย้อนกลับมองที่ตัวเอง ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเราต้องไม่คาดคิดว่าปัญหามาจากเรา น้อยคนนักที่คิดว่ามาจากตัวเอง หรือที่คิดอาจคิดเชิงท้อแท้ไม่มั่นใจ เหมือนประชดชีวิต
การพูดคุยกับตัวเองถือเป็นเรื่องสำคัญ เราย่อมรู้จักตัวตนของเราดี มากกว่าผู้อื่น ตั้งสติแล้วมองตัวเองเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง ลองปรับทุกข์ สารภาพบาป กับตัวเอง และลองรับฟังคำแนะนำของตัวเองบ้างก็น่าจะดีนะ หลายคนอาจพบทางออกที่ถูกต้องจากการฟังเสียงภายในของตัวเอง
